Nepal 2024: 73 Weer terug thuis.

Maandag 23 december.
Van 10 tot 1 lekker geslapen. Daarna een zeer onrustige nacht gehad. Nou ja, ik zit toch  lang in het vliegtuig vandaag dus wie weet kan ik slapen. 

Doma helpt me mijn tas naar beneden sjouwen. En het beloofde kopje thee staat klaar. Ze heeft zelfs een ontbijtje voor me ingepakt, heb je wat te eten op het vliegveld didi. Echt lief. Ook Pema is opgestaan om me uit te zwaaien. 

Om 6 uur (1.15 uur nederlandse tijd) rij ik weg, mijn laatste ritje in Kathmandu dit jaar. Het is druk op straat, de studenten gaan naar college. Op het vliegveld is het ook heel druk maar ik ben ruim op tijd bij de gate. 

Ik ben op weg naar huis. Ik heb er zin in en kijk er erg naar uit om Will, mijn kinderen, kleinkinderen, honden, familie en vrienden weer te zien. En ik verheug me op een warm bad. 

De eerste vlucht met FlyDubay duurt 5.25 uur. Dan een overstap van 2.40 uur in Dubai maar omdat we een vertraging 45 minuten hadden vanuit Kathmandu wordt die overstap nog een dingetje. 

Van het vliegtuig naar de terminal zit je al 20 minuten in de bus, dan moet je een eind lopen, met een lift, met een trein, weer met een lift en weer een stuk lopen. Als ik bij de gate aankom kan ik direct boarden. Net op tijd dus. 

Dan nog een vlucht met Emirates. Dit vliegtuig zit vol gezinnen met kleine kinderen. De hele reis gejank van die kids, is de ene stil begint er weer een andere, schoppen tegen mijn rugleuning, schreeuwend springen op hun stoel, zich vasthouden aan mijn rugleuning en dus aan mijn haar trekken. Kortom een terrorvlucht van 7.40 uur voordat ik weer op Hollandse bodem sta. 

Ik land om 19.50 uur, tien voor half 9 heb ik mijn bagage. Will komt me ophalen maar waar is hij? Ik bel hem. O, ik ben eigenlijk net pas weg gegaan, ben bijna bij Alphen, zegt hij. Hmm... vind ik niet echt leuk, maar ik ga wel buiten staan dan hoef je niet te parkeren. 

Ik koop een cappucino en ga daarna naar buiten. Het is koud, ik ben moe, ik ben al ruim 19 uur onderweg. Ik bel Will nog maar eens om te zeggen waar ik sta. Ik ben er over 5 minuten zegt hij. Om een lang verhaal niet nog langer te maken, ik heb een uur staan wachten en was pas om half 11 thuis. Ik voelde me niet echt vrolijk. Toch blij om weer thuis te zijn. Het was fijn om de honden weer te zien, Jans en Jet gaan uit hun stekker. 

Ik zal de kinders, staff en alle andere mensen die ik in Nepal ken enorm gaan missen. 

Ook het weer in Nepal zal ik missen. Ondanks de kou tussen 16.00 en 10.00 uur is het overdag zonnig en warm. Geen grauwe, triestige, regenachtige dagen hier in deze tijd van het jaar. 

Ik zal vooral de ontspannende sfeer missen. De "maak-je-niet-druk-het-komt-wel-goed" mentaliteit van nepalezen past mij enorm. Ik hou er van. 

Van de week in de taxi dacht ik zelfs dat ik de enorme chaos van het verkeer zal gaan missen. De vele motors/scooters die elk gaatje benutten, soms hun vehikel gewoon dwars voor auto's zetten omdat ze om willen keren, de auto's die gewoon een weg oprijden (pal voor ander verkeer dat er rijdt) omdat ze aan de overkant willen invoegen. Het 5 rijen dik rijden op één baan. Het oversteken over drukke wegen, gewoon je hand opsteken en gaan, rustig doorlopen en maar hopen dat de auto's, motors, tempu's, scooters en wat er verder nog rijdt om je heen gaat, zebrapaden stopt niemand voor. 

Wat ik beslist niet ga missen is het stof, de smog, de blaffende honden 's nachts, het vele omhoog lopen en de koude douches. 

Ik ben Will heel erg dankbaar dat hij het mij gunt om elk jaar een periode naar Nepal gaan. Het zit er weer op, nu ga ik weer genieten van mijn leven in Nederland met alle mensen die mij zo lief zijn. Ik besef wat een gezegend mens ik ben.